Magnús framdi sjálfsvíg eftir að hann þurfti að losa sig við hundinn

Dýrin veita öryrkjunum í Hátúni skilyrðislausa ást í skugga fordóma – Íbúar forðast að gefa upp heimilisfang sitt

Magnús Hörður Jónsson er einn þeirra mörgu sem hafa svipt sig lífi í blokkum Öryrkjabandalagsins við Hátún 10. Hann var ekki búinn að búa þar lengi þegar hann svipti sig lífi. Honum var gert að losa sig við hundinn sinn, Ívan, þegar hann flutti þangað. Systir hans, Áslaug Kolbrún Jónsdóttir, segir í samtali við DV að stefna húsfélagsins hvað varðar dýrahald eigi stóran þátt í því að hann hafi framið sjálfsvíg.

Í helgarblaði DV var fjallað um íbúa sem svipti sig lífi síðastliðið miðvikudagskvöld með því að kasta sér út um glugga á einni af efstu hæð einnar blokkarinnar í Hátúni. Mörg dæmi eru um sjálfsvíg íbúa í blokkunum við Hátún 10. Núverandi og fyrrverandi íbúar í blokkunum segjast upplifa mikla fordóma og forðast jafnvel að gefa upp heimilisfang sitt þar sem viðmót fólks gagnvart þeim mótist mjög af því. Einn íbúi segir að Hátún sé hinn nýi Kleppur hvað fordóma varðar, sem auki á félagslega einangrun öryrkja. Fyrrverandi íbúi segir blokkirnar tímaskekkju í nútímasamfélagi.

Mikil umræða hefur verið um gæludýrahald íbúa í húsnæði Brynju, hússjóðs Öryrkjabandalagsins, en bann við dýrahaldi vakti hörð viðbrögð fyrir um tveimur árum. Íbúar eru þó margir enn með dýr sem þeir segja þeim lífsnauðsynlegt. Dýrin gefi þeim gríðarlega mikið og elski þau skilyrðislaust, annað en fordómafullt fólk utan samfélagsins við Hátún. Ekki voru þó allir svo heppnir.

Þrátt fyrir ítrekaðar tilraunir bæði fyrir og eftir helgi hefur framkvæmdastjóri húsfélagsins, Björn Arnar Magnússon, ekki viljað veita DV viðtal.

Óaðskiljanlegir fram að Hátúni

Magnús Hörður Jónsson svipti sig lífi árið 2009 en hann hafði búið í Hátúni um stutt skeið. Hann starfaði lengst af sem sjómaður en var auk þess mikill listamaður. Allt lék í höndunum á honum og hann mótaði svokallaðar „hillbilly“ styttur, málaði málverk og bjó til skartgripi. Hann var jafnframt mikill dýravinur og voru hann og Ívan, hundurinn hans og besti vinur, óaðskiljanlegir. Það er að segja þar til að hann flutti í Hátún en þá setti hann, tilneyddur, Ívan í fóstur.

Systir hans, Áslaug Kolbrún, telur að sá viðskilnaður hafi að lokum dregið Magnús til dauða. Hún gagnrýnir enn fremur aðstæður í Hátúni. „Hann var orðinn mjög hræddur þarna og lokaði sig mikið af. Þetta var það eina sem hélt lífinu í honum Magga, hann Ívan. Enda var Ívan alveg einstakur hundur,“ segir Áslaug Kolbrún.

DV heldur áfram ítarlegri umfjöllun sinni um málefni öryrkjanna í Hátúni í blaðinu í dag.

Viltu lesa meira? Þú getur strax lesið þessa grein og aðrar í heild sinni hér á DV.is með því að ýta á „Sjá meira“ og nýta þér hagstæða áskriftartilboð frá aðeins 928 kr. á mánuði.
Sjá meira »
Gleymt lykilorð?
Auglýsing

Athugasemdir

Athugasemdir eru á ábyrgð þeirra sem þær skrá. DV áskilur sér þó rétt til að eyða ummælum sem metin verða sem ærumeiðandi eða ósæmileg. Smelltu hér til að tilkynna óviðeigandi athugasemdir.